3.2. Kto jest odpowiedzialny za numerowanie jednostek handlowych?
Zasada ogólna
Za przydzielanie GTIN jest odpowiedzialne przedsiębiorstwo**, które jest właścicielem nazwy firmowej produktu (marki), czyli firma będąca w posiadaniu szczegółowej specyfikacji produktu, niezależnie od tego, gdzie i przez kogo został on wyprodukowany. Przystępując do systemu GS1, właściciel marki otrzymuje numer jednostki kodującej, który może być stosowany wyłącznie przez przedsiębiorstwo, któremu został przydzielony. Numer jednostki kodującej nie może być sprzedawany, wypożyczany ani przekazywany, ani w całości ani w części, innej firmie. Numer jednostki kodującej jest zatem przydzielany: • producentowi lub dostawcy – jeżeli przedsiębiorstwo to wytwarza produkt lub jest on dla niego wytwarzany w jakimkolwiek kraju i sprzedaje go pod nazwą handlową (marką), która należy do producenta lub dostawcy; • importerowi lub hurtownikowi – jeżeli produkt został wytworzony dla importera lub hurtownika w jakimkolwiek kraju i jest sprzedawany pod nazwą handlową, która należy do tego importera lub hurtownika lub jeżeli importer lub hurtownik zmienia produkt (np. modyfikuje opakowania towaru); • detaliście – jeżeli produkt został wytworzony dla detalisty w jakimkolwiek kraju i jest sprzedawany pod nazwą handlową, która należy do tego detalisty. ** Słowo "przedsiębiorstwo" w niniejszym dokumencie obejmuje również organizacje non-profit i wszystkie podmioty gospodarcze.
Wyjątki
Towary, które nie są kodowane u źródła – przez właściciela nazwy handlowej (marki). Jeżeli jednostka nie otrzymała GTIN u źródła, to importer lub pośrednik może, na prośbę swoich klientów, nadać tymczasowy GTIN. Preferuje się jednak, aby to producent nadawał numer. Z drugiej strony, detalista może nadać wewnętrzny numer, do stosowania w obrębie sklepu, na jednostkę, która nie ma jeszcze przydzielonego GTIN. Tę metodę opisano w rozdziale 11: kodowanie wewnętrzne.
Towary bez nazwy handlowej i towary ogólne
Towary bez nazwy handlowej i towary ogólne – z wyłączeniem prywatnych marek – są kodowane przez producenta. Ponieważ różni dostawcy mogą dostarczać towary identyczne z punktu widzenia konsumenta, może zdarzyć się, że identyczne jednostki mogą mieć różne GTIN. Może to mieć wpływ na organizację plików komputerowych w przedsiębiorstwch, które handlują takimi towarami. Przykładem takich towarów mogą być płyty gipsowe, świece, szklanki itp. Ostrzeżenie! Niektóre przedsiębiorstwa produkują te same towary w kilku krajach lub w kilku fabrykach. W takim przypadku GTIN powinien być nadawany centralnie i zarządzany przez jedno z przedsiębiorstw grupy lub jedną z jego fabryk.